Sent on by
Anonymous
Send Your Own Message

Αγαπητέ/ή μελλοντικέ/ή κάτοικε της Αθήνας,

Σου γράφω για να σου πω ότι εδώ και πέντε μέρες καιγόμαστε. Ασταμάτητα. Θερμοκρασία 45 βαθμοί. Η φωτιά ξεκίνησε την Τρίτη το μεσημέρι στη Βαρυμπόμπη. Έκαψε τη Βαρυμπόμπη, το Τατόι, τους Θρακομακεδόνες, τον Άγιο Στέφανο, τις Αφίδνες, την Ιπποκράτειο Πολιτεία, το Κρυονέρι, όλη την περιοχή μέχρι τη Μαλακάσα. Παράλληλα κάηκε και ακόμα καίγεται για πέμπτη μέρα, η Βόρεια Εύβοια, ολόκληρη. Η μισή Εύβοια, περιοχές με παρθένα δάση, είναι πια στάχτη. Η ατμόσφαιρα στην Αθήνα εδώ και πολλές μέρες είναι τοξική. Είχαμε άπνοια με 45 βαθμούς επί μέρες μέσα στα τσιμέντα που βράζουν και τα κλιματιστικά που είναι αναμμένα 24 ώρες το 24ωρο σε εξαιρετικά πυκνοκατοικημένη περιοχή, με αποτέλεσμα να ανοίγεις τη μπαλκονόπορτα και να σε χτυπάει μια καφτή ανάσα που μυρίζει χημικά και δηλητήριο. Αυτό χωρίς να προσθέσουμε τα καρκινογόνα σωματίδια που σκέπασαν την Αθήνα λόγω της πυρκαγιάς σε συγκεντρώσεις δεκάδες φορές μεγαλύτερες από το ανώτατο επιτρεπτό όριο. Τα σόσιαλ μίντια πλημμύρισαν εικόνες καταστροφής με πιο οδυνηρή από όλες, τα καμένα ζώα, ελάφια, λαγοί, χελώνες, σκυλιά και γάτες και πρόβατα, άλλα νεκρά άλλα ζωντανά ακόμα. Οι εικόνες της φρίκης δεν φεύγουν απ’ το μυαλό μου. Χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για να σωθούν. Δεκάδες σπίτια κάηκαν. Αλλά κυρίως κάηκε το σπίτι όλων μας. Ό,τι πράσινο υπήρχε ακόμα γύρω μας και έδινε μια μικρή ανάσα στην Αθήνα. Ό,τι μας απέμενε από φύση και από οξυγόνο γύρω από την άσφαλτο και τα τσιμέντα μέσα στα οποία βράζουμε, πάει. Πέντε μέρες τώρα κοιμόμαστε και ξυπνάμε με το άγχος και την αγωνία, πόση καταστροφή ακόμα, πόσος πόνος ακόμα, πόσος θάνατος ακόμα. Δε χάσαμε ανθρώπους, έναν μόνο ως τώρα. Χάνουμε το σπίτι μας, την ανάσα μας, τη δυνατότητα να εξακολουθήσουμε να ζούμε σ’ ένα περιβάλλον που πλέον δεν θα είναι κατάλληλο για τη ζωή, θα είναι τοξικό και επικίνδυνο και αφιλόξενο, κι αυτό γιατί εμείς το κάναμε τέτοιο. Πήραμε τον Παράδεισο και τον κάναμε κόλαση, τα δάση μας κρανίου τόπο, το αεράκι τους δηλητήριο, το χώμα τους νεκροταφείο, τη δροσιά τους καμίνι, την ανάσα τους θάνατο. Δεν ξέρω αν θα υπάρχει ακόμα το καταραμένο είδος μας μέχρι να ανοιχτεί αυτό το γράμμα. Δεν ξέρω αν θα μας αντέξει ο έρημος ο πλανήτης μας ως τότε. Δεν ξέρω αν θα μπορέσει να μας ανεχτεί να τον μολύνουμε και να τον καταστρέφουμε για πολύ ακόμα. Ένας καρκίνος είμαστε, κι ο ασθενής πια δεν αντέχει, έφτασε η αρχή του τέλους. Λυπάμαι. Λυπάμαι πάρα πολύ για όσα χάσαμε, για όσα έχουμε χάσει πριν από αυτά, για όσα έχουν χαθεί από πριν καν γεννηθώ. Είμαι 24 χρονών. Κι έχω ζήσει όλα τα χρόνια της ζωής μου σε αυτή την πόλη. Και για πρώτη φορά αυτές τις μέρες, που δεν μπορούσα για μέρες να ανοίξω παράθυρο, με μόνο το κλιματιστικό να ανανεώνει ξανά και ξανά τον ίδιο αέρα, φοβάμαι. Φοβάμαι ότι είναι πάρα πολύ αργά. Ό,τι δεν θα είναι πια κατάλληλες οι συνθήκες για να ζήσουμε. Κι αυτό είναι κάτι υπερβολικά μεγάλο και τρομακτικό. Οι πόλεμοι τελειώνουν κάποια στιγμή, οι πανδημίες επίσης, η επιστήμη προχωράει, η συνεργασία των κρατών βελτιώνεται κι οι ένοπλες συρράξεις μειώνονται. Αλλά η ζημιά που έχουμε κάνει στον πλανήτη είναι άραγε αναστρέψιμη; Κι ακόμα κι αν είναι αναστρέψιμη, είναι εφικτό να την αναστρέψουμε; Αν μπορούσαμε να ζήσουμε μη καταστρέφοντας δεν θα το είχαμε ήδη κάνει; Λυπάμαι πολύ. Λυπάμαι γιατί αν εγώ νιώθω αυτή τη στιγμή το περιβάλλον μου απειλητικό για τη ζωή μου, δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι τι δυστοπικό σενάριο θα ζεις εσύ που διαβάζεις αυτό το γράμμα. Συγγνώμη που καταστρέφουμε τον πλανήτη. Συγγνώμη που δεν μπορέσαμε να μην αφήσουμε τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ. Συγγνώμη που δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε την κλιματική αλλαγή, να μειώσουμε αρκετά τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, να ζούμε με τρόπο που να μην καταστρέφει το σπίτι μας. Λυπάμαι.

Σάββατο 08-08-21, πέμπτη μέρα που καίγεται η Αθήνα και η Εύβοια, και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας. Πέμπτη μέρα του πύρινου εφιάλτη. Πέμπτη μέρα της καταστροφής και του όλεθρου. Μια μέρα πιο κοντά στο τέλος μας. Μια μέρα πιο κοντά στις μάσκες οξυγόνου για να βγεις από το σπίτι. Μια μέρα πιο κοντά στην “Κοιλάδα με τις πεταλούδες” της Ελένης Δικαίου. Μια μέρα πιο κοντά στη μέρα που δεν θα μπορούμε πια να ζήσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο.

Κατερίνα Κ.

Share on:
 
Send Your Own Message

More Messages to the Future

 

Dear Brothers & Sisters All Across Mother Earth,

I promise to wholeheartedly live my life with an awareness of my personal impact on our communities and our planet.

 

Dear Lucie,

Lucie, I love you more than you could ever know and I hope that my promises help contribute to a better world for you and inspire you to take action as well as you grow into the amazing adult I know you will be.

 

Dear Tomorrow,

I promise to stop using a plastic straw.

 

Hallo Clara,

Was wohl der Klimawandel im Jahr 2050 macht? und wer gerade in der Politik ist? Bei uns macht der Klimawandel gerade Vollgas und an der Macht ist Angela Merkel, seit 16 Jahren
What will climate change do in 2050? and who is in politics right now? Climate change is at full throttle here and Angela Merkel has been in power for 16 years.

 

Pour ma famille,

Il faut trouver le 7ème sens et se battre pour des causes justes, comme l´amour et la liberté.

 

Dear Kids,

I know it’s long past time to wake up. You deserve a future in which drought, famine, and war are not all your children ever know; the choices my generation makes now will determine your future.

 

Dear Kids of the Future,

My wish for all of you is that the people of the present wake up and are able to change their habits.

 

Dear Generations to Be,

If we could all slow down, look around and connect: with each other, the Earth, the sky, the plants and rocks and animals, then maybe we can all remember to treat everyone and everything with respect and live in love.

 

Dear Potential Future Kiddo,

To think that my choices of sustainable commuting, eating a plant based diet, and working on our City’s zero waste program likely pale in comparison to the impact of not having a baby is nothing short of devastating.  Does it make me a bad environmentalist to honor my maternal instincts?

 

Dear Tomorrow,

I promise I will convince my family to switch their gas appliances to electric.

 

Dear Indigenous Persons with Disabilities,

Dear Indigenous Persons with Disabilities,

 

Dear Tomorrow,

This is just the beginning. It’s the accrual of little seeds of change that will lead to the tree of revolution.

View All Messages

Send Your Own Message